Współpraca ponadnarodowa (Transnational co-operation) jest zasadniczym elementem EQUAL. Przyczynia się ona do powstania znaczącej wartości dodanej dla partnerów, którzy pracują nad rozwiązaniem takich samych lub podobnych problemów. Może być również źródłem innowacyjności. Każde partnerstwo krajowe musi mieć przynajmniej jednego partnera z innego kraju członkowskiego. Ogólnie przyjętą zasadą jest, że w ramach EQUAL partnerstwa nawiązujące współpracę ponadnarodową powinny realizować projekty w ramach tego samego Tematu.

Dopuszcza się również angażowanie do współpracy ponadnarodowej partnerów z programów innych niż EQUAL, np. TACIS, PHARE, MEDA, CARDS. Działalność w ramach współpracy ponadnarodowej reguluje wynegocjowana i podpisana wspólnie przez wszystkich partnerów Umowa o Współpracy Ponadnarodowej, a także stworzony wspólnie Program Działania.

Współpraca może przybierać różne formy:

1. Model 1: Wymiana informacji i doświadczeń
   Ten model często odnosi się do wstępnej fazy współpracy międzynarodowej. Partnerzy wymieniają informacje na temat swoich strategii i kontekstu działania. Na tym etapie partnerzy nie definiują konkretnych wspólnych celów swojej współpracy. Przykładem może być sytuacja, gdy dwa(lub więcej) partnerstwa w różnych krajach pracują nad stworzeniem pakietu szkoleniowego dla grup nieuprzywilejowanych w celu przywrócenia ich na rynek pracy. Ich współpraca ponadnarodowa obejmuje w tym przypadku wymianę informacji o nich samych, różnej sytuacji i podejściu do rozwiązywanych problemów. Ciekawe pomysły rodzą się przeważnie w sposób niezamierzony, a w niektórych przypadkach transfer wiedzy, doświadczeń, czy ekspertyz może okazać się zupełnie bezużyteczny. Takie podejście do współpracy ponadnarodowej pomaga partnerstwu znaleźć punkty odniesienia dla swojej działalności i osiąganych efektów (benchmarking).
   
   
2. Model 2: Równoległe wypracowywanie innowacyjnego podejścia
   W tym modelu partnerzy realizują konkretny wspólny cel, pracując niezależnie od siebie. Wymiana doświadczeń jest mniej ogólna niż w modelu pierwszym, a bardziej systematyczna i powiązana z realizowanym celem. Mając uzgodniony i wynegocjowany wspólny cel, partnerstwa systematycznie przekazują sobie wiedzę i innowacje. Ten model współpracy również przyczynia się do ustalenia punktów odniesienia dla swojej działalności i efektów.
   
   
3. Import, eksport i adaptacja nowych rozwiązań do swojej sytuacji
   Ten model jest zazwyczaj wariantem kontynuacji równoległego rozwoju (Model 2). Występuje w sytuacji, gdy dwa lub więcej, partnerstwa dzielą się rezultatami swojej pracy i każde z nich korzysta z wymiany doświadczeń do ulepszenia swojego produktu (np. pakietu szkoleniowego dla grup ryzyka). Rezultatem takiej współpracy jest modyfikacja, ulepszenie swojego pakietu szkoleniowego poprzez adopcję niektórych rozwiązań zastosowanych przez partnera, który ma często większe doświadczenie w danej dziedzinie.
   
   
4. Wspólny produkt lub system pracy – podział zadań w ramach realizacji wspólnego celu
   Ten model współpracy dotyczy najczęściej partnerstw, które tworzą się na określony czas w celu rozwiązania konkretnego problemu. Partnerów łączy jednakowe postrzeganie problemu i intencja, aby znaleźć jego rozwiązanie przy świadomym wykorzystaniu swoich mocnych stron. Od początku jasno określone są etapy rozwiązywania problemu, a wynikające z nich zadania rozdzielone pomiędzy partnerów. W tym modelu partnerzy dobierają się na zasadzie uzupełnienia swoich doświadczeń i umiejętności. Tak rozumiane partnerstwo jest bliskie idei “twinningu”, czyli “zbliźniaczenia”, gdzie każdy z partnerów osiąga wielostronne korzyści ze współpracy z innymi.
   
   
5. Model 5: dodatkowa działalność: wymiana nauczycieli, uczniów, głównych aktorów i innych
   Wymiana trenerów, osób szkolonych i pracowników jest dodatkową działalnością, która często ma miejsce równolegle z realizacją czterech poprzednich modeli. Działania dodatkowe nie obejmują wizyt studyjnych, gdyż należą one do pierwszego modelu. W przypadku działań dodatkowych musi być ściśle określony ich cel w kontekście głównego wspólnego celu współpracy ponadnarodowej. Działania te służą najczęściej sprawdzeniu wspólnego produktu, wypróbowaniu stworzonego systemu itp.

Ogólnie rzecz biorąc płaszczyzną porozumienia pomiędzy partnerami nawiązującymi współpracę ponadnarodową może być: realizacja wspólnego tematu, podobny rodzaj organizacji, problem podobnego rodzaju, praca na rzecz podobnej grupy docelowej. Wszystkie te czynniki powinny być wzięte pod uwagę przy planowaniu i poszukiwaniu partnera z innego kraju członkowskiego.

Partnera ponadnarodowego można szukać za pośrednictwem wspólnej europejskiej bazy danych (ECDB), która dostępna jest na stronie internetowej Komisji Europejskiej .

W trakcie realizacji pierwszego etapu (Działanie 1) wybrane w drodze konkursu Partnerstwa na rzecz Rozwoju otrzymają wsparcie w poszukiwaniu partnerów ponadnarodowych. Za pomoc w znalezieniu partnera ponadnarodowego odpowiadać będzie Krajowa Struktura Wsparcia – Fundacja „Fundusz Współpracy”.

Dane instytucji zainteresowanych nawiązaniem współpracy z polskimi Partnerstwami na rzecz Rozwoju znajdują się na stronie internetowej EQUAL w Bazie Danych Potencjalnych Partnerów Ponadnarodowych.

Pobierz plik:
Przewodnik współpracy ponadnarodowej 2004-2008